Bezoek!

Heel langzaam is de sneeuw aan het verdwijnen. (Dit is geschreven begin mei.) Met pasen konden we nog langlaufen, inmiddels is ook van de hoge toppen de meeste sneeuw weg. Het schijnt dat de echte skifanaten bij Åfjord (40 km. verderop) terecht kunnen, maar wij gaan ze opbergen en halen de zwembroeken uit de kast. In Nederland was vandaag de eerste stranddag, zagen we. Ook hier voorspellen ze morgen warm weer, een graad of 18. Maar vorige week is er nog sneeuw gevallen....

Toch zijn hier ook al een tijd tekenen van lente. De kinderen hebben een tijd geleden op school in de vakantie, onder begeleiding van hun leraar Noors, nestkastjes gemaakt, in één ervan is een mezenpaar getrokken. Op de foto zie je een van de mezen in de rechterhoek aan de onderkant zitten op een tak.

Wij zitten iedere dag met spanning naar de tuin te kijken. We hebben dit huis midden in de winter gekocht. Wat er allemaal gaat groeien en bloeien, is dan ook een verrassing.

Het voetbalseizoen is weer begonnen. Anne Lieke heeft haar eerste wedstrijden alweer gespeeld. Over het algemeen wordt hier wat ruwer gespeeld dan in Nederland. Ze moest er eerst aan wennen, maar krijgt ondertussen steeds meer plezier in het duw- en trekwerk. De club in het dorp, hecht trouwens wel grote waarde aan 'fair play' en opbouwend commentaar. De trainer van Anne Lieke liep tijdens een wedstrijd tegen het naburige Rissa naar de coach van de tegenstander, om hem te vertellen dat 'we' er hier niet van gediend zijn van de manier waarop hij zijn team aansprak. Die vond hij kennelijk te negatief. De coach matigde zijn toon vervolgens. Alle teams zijn gewend om elkaar aan het einde van de wedstrijd te bedanken voor de wedstrijd.

Nou komt dat laatste misschien wat vreemd over op ons Nederlanders, maar het past wel in de bedank-cultuur van de Noren. Het is gebruikelijk, zeker onder de oudere generatie, om elkaar als begroeting te bedanken. "Takk for sist" (bedankt voor laatst) zegt men vaak tegen elkaar. En bij het weggaan op je werk, of op school, zeg je "Takk for i dag" (bedankt voor vandaag). Aan het einde van het journaal zegt de nieuwslezer "Takk for meg" (bedankt voor mij), en het is normaal dat je een presentatie met dezelfde woorden afsluit. En tussendoor mag je ook je eigen gelegenheidsbedankje verzinnen. Dat wordt hier als beleefd ervaren.

Sytze is ondertussen aan het overstappen naar atletiek. De samenstelling van het team waar hij in speelde is veranderd, en dat vindt hij geen verbetering. Hij heeft er minder plezier aan, en is begonnen met atletiek. Sinds deze week de buitentrainingen weer begonnen zijn, is dat haast niet meer met elkaar te combineren, dus ik denk dat het gauw afgelopen is met voetballen.

In de afgelopen maand hebben we op school drie keer een oudergesprek gehad. Nou ja, het heet oudergesprek, maar het is een gesprek over de voortgang op school tussen leerkracht en kind. We waren daar al wel min of meer op voorbereid, in de bovenbouw van de school in Nederland was het ook de gewoonte dat het gesprek ging tussen de kinderen en de leerkracht. Als ouder ben je bij zo'n gesprek aanwezig, hier en daar stel je een vraag ter verduidelijking of geef je een aanvulling. Ineens zijn de kinderen dan heel groot en zelfstandig. Het gesprek begint met een terugblik over de afgelopen tijd, daarna worden er afspraken gemaakt over veranderingen en aanpassingen. Alle drie onze kinderen hebben het gesprek zelf gevoerd. Uiteraard in het Noors. Dat was voor geen van de drie een probleem. Niet te geloven hoe snel dat is gegaan!
Alle drie doen ze het goed op school.

Over ons gewone leven valt steeds minder te vertellen. De meeste dingen hebben we ondertussen al een keer gedaan, daarmee wordt het voor ons minder spannend. Lieuwe heeft voor de tweede keer een Sammenspill (uitvoering) gehad van de muziekschool, Anne Lieke zong in een achtergrondkoortje op een Beatles avond het refrein van Yellow Submarine....

Sytze is twee dagen te gast geweest op de Videregående skole. Volgend jaar sluit hij de Ungdomsskole af, die bestaat uit 10 klassen. Hij doet dan examen. Hij zet zijn opleiding voort op de Videregående skole. In de komende tijd mag hij dan ook gaan bepalen wat hij wil gaan doen. Hij is naar de oriëntatie muziek, dans en drama geweest. Dat is een van de drie richtingen die de mogelijkheid bieden om na de drie jaar van de Videregående skole door te stromen naar een vervolgopleiding in het hoger onderwijs of op de universiteit. Het lijkt een hele leuke richting te zijn, Sytze was er dan ook enthousiast over. Helaas wordt die met opheffing bedreigd, omdat de school moet bezuinigen vanwege dalende leerlingaantallen. Zo zonde....
Het verdere aanbod op de school in Botngård is gevarieerd. Er zijn 8 vakgerichte opleigingsrichtingen (bouw, elektro, service, gezondheidszorg etc) die hier verzorgd worden, naast de drie voorbereidende opleidingen waar ik al over vertelde. Van een aantal ervan wordt alleen het eerste jaar hier gegeven. Voor het vervolg zou je naar een van de naburige gemeenten moeten.

Met Lieuwe zijn we naar een presentatie van de schietvereniging en de turoriënteringvereniging geweest. Wij vinden vooral het laatste erg leuk, Lieuwe was dol op het schieten. Hij kreeg er geen genoeg van.

 

Maar goed, toen hij genoeg had geschoten, wilde hij ook nog wel even mee met ons om wat van die posten te zoeken. Hij deed  het wel voor ons.

Heel bijzonder was dat begin mei mijn ouders zijn geweest. Beide zijn ze halverwege de tachtig. Ze hebben het aangedurfd om samen met mijn broer Jan in een camper hierheen te reizen.

Ter voorbereiding heeft Folmer nog even snel een vloer gelegd in de grote kamer beneden (stua), toen hadden we een prachtige logeerkamer klaar. En daar kwamen ze!

Met Folmer zijn verjaardag waren ze bij ons. Wat was dat leuk! Sytze had de taart gebakken, Anne Lieke had hem versierd. Een kunstwerk. Sytze en Anne Lieke hebben allebei op school kooklessen, wij kunnen regelmatig profiteren van hun kunsten. Iedereen was blij dat er weer eens familie op een verjaardag was.

 

Verder hebben we wat rondgetoerd door Bjugn en Ørland. Wij hadden dat na de winter ook nog niet gedaan. Dat was weer genieten van het prachtige landschap.
Het was overwegend koud, er is zelfs nog sneeuw gevallen. Er waren prachtige wolkenluchten.

En

 Vermoeiend was het wel, al die indrukken...

Maar ook erg leuk om alles eens te kunnen (laten) zien.

Veel te vlug was het alweer tijd om naar huis te reizen. Jan zijn schoonvader, de vader van Clara, overleed in de tijd dat ze hier waren. Het was haalbaar om terug te reizen, en dan op tijd voor de begrafenis te zijn. Dat hebben ze vervolgens gedaan.

O ja, de oplossing van de foto op de voorlaatste blog was isbrodd. Die klem je onder je schoenen wanneer het glad is buiten, zodat je niet uitglijdt. Heel goed Jasper, al had jij wel een voorsprong op derest, omdat jij ze aangehad hebt. En pa en moe, jullie hadden het ook goed.
De afgelopen winter hebben we hier toch een hoog gehalte valpartijen geconstateerd, met alle breuken die daarmee gepaard gaan.
Wordt binnenkort vervolgd. Ik loop een beetje achter, de mussen vallen ondertussen van het dak. Zo warm is het.

Boodschappen

Deze keer wil ik eens iets vertellen over het vervullen van de meest basale levensbehoeften: daarin vervullen de supermarkten een grote rol.

Wij hebben in Botngård de keuze uit 4 verschillende supermarkten. Ja, dit lees je goed. Een dorp met ongeveer een tiende van het aantal bewoners van Haren, heeft de beschikking over 4 verschillende supermarkten. Wij hebben in het dorp

de Rema 1000,

de Rimi,  

 

de Coop

en de Kiwi.

En allemaal zijn ze qua grootte vergelijkbaar met de Albert Heijn in Haren. In het kader van de inburgering, omdat we grootverbruikers zijn, (dus een besparing wordt al snel interessant omdat je van alles veel verbruikt), én omdat we voorlopig rond moeten zien te komen van één inkomen, heb ik alle plaatselijke supermarkten aan een grondig onderzoek onderworpen. Ik moet zeggen, ik kom eigenlijk wel in alle vier. In de ene supermarkt wat vaker dan de andere, maar toch. Allemaal hebben ze hun eigen assortiment, waarin ze zich net weer onderscheiden van hun concurrenten. Je loopt overigens zo van de één naar de ander. De onderste drie liggen op een steenworp afstand van elkaar, en dan hoef je niet ver te kunnen gooien, voor de Rema moet je 200 meter verder lopen.

De dagelijke boodschappen in Noorwegen zijn duur. Kwamen we in Nederland als gezin rond met een bedrag van rond de 700 euro per maand, in Noorwegen zijn we 2x zoveel kwijt. In het begin kochten we van alles de Euroshopper variant, maar na verloop van tijd bedachten we dat we weer gewoon de keuzes moesten gaan maken die we in Nederland ook maakten. Soms is dat de goedkope variant, en wanneer het echt uitmaakt qua smaak, de duurdere uitvoering.

In de Coop hebben ze het meest uitgebreide assortiment groenten. Daar verkopen ze in het najaar (na oud en nieuw wordt het assortiment schraler) boerenkool, spruitjes, rode kool en bietjes, en zelfs sperziebonen uit Kenia. Die laatste laat ik links liggen, sinds ik ontdekt heb dat ze in elke supermarkt wel degelijk sperziebonen hebben: namelijk in de diepvries. En die zijn veel betaalbaarder. (Bij de Kiwi NOK 9 per 250 g., bij de Rimi NOK 23) Opletten op de prijs kan je een aanzienlijke besparing opleveren. De courgettes van de Coop kosten op het ogenblik een kleine 30 NOK (= €4,20), terwijl ze in de Rimi voor nét geen NOK 12 (= € 1.80)  liggen. In het begin dat we hier woonden heb ik in de haast een courgette bij de Rema 1000 gekocht, voor 49 NOK; ik was toen nog niet zo bedreven in het omrekenen van de valuta, en schrok me buiten te pletter toen ik besefte dat ik € 7,- voor een matig smakelijk uitziende courgette had betaald.
De verschillen kunnen dus aardig oplopen, het courgettevoorbeeld is bepaald niet uniek. Voor de kerst  overkwam het me weer eens, toen ik boodschappen deed bij de Coop. Bij de uitstalling voor de kerst, met allerlei lekker uitziende koekjes en chocola zocht ik een pak koekjes uit waarvan de inhoud me toelachte. Het pak had bescheiden afmetingen, laat er 200 of 250 gram in gezeten hebben. Ik kon geen prijs ontdekken en dacht, alla, zo'n vaart zal het niet lopen. Toen ik buiten stond en de kassabon bestudeerde omdat ik nieuwsgierig was wat ik er nou voor betaald had, ontdekte ik dat deze onbezonnenheid NOK 69  had gekost, oftewel € 9.80. Goed ze waren lekker, daar niet van. Maar het waren hele gewone koekjes. We bakken ze zelf lekkerder.

De Rema 1000 heeft ook weer dingen, waarvoor ik er speciaal heen ga. Ze hebben een interessante non-food afdeling, lekker brood, en het meest uitgebreide assortiment meelsoorten van allemaal. En ik las onlangs in een prijsvergelijking in de krant, dat een kant en klare pizza Grandiosa bij de Rema 1000 NOK 29.70 kost, en bij de Coop NOK 40.50. Dat ga ik volgende week even zelf controleren. Het grootste prijsverschil werd gevonden bij de kant-en-klare gehaktballen, die bij de Rema 1000 59.80 zou kosten, en voor precies dezelfde ballen, ook zelfde merk, ben je bij de Rimi NOK 86.30 kwijt. Nou nemen wij eigenlijk nooit kant en klare ballen af, maar toch. Het kan nooit kwaad om dit te weten.

Bij de Rimi kom ik, omdat dat de enige supermarkt is waar ze (afbak)croissantjes verkopen. Hier in het buitenland hang je wellicht wat sterker aan je rituelen die je had in je thuisland: wij aten in Nederland iedere zondag croissantjes en zelf geperst sinaasappelsap. Die sinaasappelsap bleek niet te handhaven, die komt nu uit een pak en is vervangen door Frokostjuice (ontbijtsap, een mengeling van sinaasappel-, appel, wortel- en citroensap, maar bij een ander merk is dat weer annanassap. Natuurlijk proberen we ze van alle winkels, die ook weer allemaal een eigen merk voeren.) Maar die croissantjes, tja.... In de maanden dat we hier zijn heb ik ze een keer kant en klaar kunnen kopen, voor de rest vallen we terug op de afbak versie van de Rimi (of evt. de Europris, maar die zit in de zelfde winkelgalerij en daar zijn ze weer iets duurder, en het testpanel thuis beoordeelde beiden in een vergelijkend onderzoek als even lekker. Ze halen het lang niet bij die van de Albert Heijn of bakker Haafs, maar het gaat ook een beetje om het idee.) De Rimi heeft ook, als enige winkel, regelmatig vlees dat, dichtbij de uiterste verkoopdatum, voor de helft van de prijs verkocht wordt. Omdat je daarmee het gezinsbudget aardig kunt ontzien, ga ik ook om die reden regelmatig struinen bij de Rimi.

De Kiwi is interessant omdat ze regelmatig om onduidelijke redenen grote partijen van het een of ander voor de helft van de oorspronkelijke prijs aanbieden. Zo hebben we al twee keer een grote slag geslagen bij een winkelwagentje vol met afgeprijsde chocoladerepen. Zoals ik al zei, we zijn grootverbruikers. (Sinds ik een stukje chocola als middel introduceerde om een erg vermoeide Lieuwe te stimuleren zijn dagelijkse bladzijde uit leesboek Tuba Luba te lezen, is dat min of meer een ritueel geworden. En nu wordt er regelmatig, ook door de groteren, om een "Tuba Luba chocolaadje" gebedeld wanneer er huiswerk gemaakt moet worden. En dan vaak 's avonds een stukje bij de thee.. reken maar uit!) Die stapel is inmiddels al weer bijna op. Maar ik zag dat er deze week alweer een leuke aanbieding is bij de Coop....

Bij de Rema 1000 en de Coop lopen de meeste winkelaars. Bij de Rimi is het beduidend minder druk. De Kiwi wekt de indruk een noodlijdende winkel te zijn, ook al vanwege de winkelwagens vol afgeprijsde waar. Het is er nooit druk.
Boodschappen doen in Botngård vind ik geen zware opgave. Zelfs op zaterdagmiddag ga ik fluitend de winkel in. Laatst was ik op een zaterdag rond een uur of 5 in de Rimi de enige klant.

 

Mocht het assortiment in Botngård ons niet aanstaan, dan hebben wij altijd nog de mogelijkheid om uit te wijken naar het naburige Brekstad, dat een kilometer of 14 verderop ligt en qua inwoneraantal vergelijkbaar is met Botngård. Daar kunnen we ook nog naar de Coop mega, de Ica en de Bunnpris (die ook op zondag beperkt open is), naast de  Rema 1000 en de gewone Coop die wij hier ook hebben. Al zijn die twee volgens de krantemeneer of mevrouw, wel de 2 duurste winkels die Noorwegen rijk is.
Toch heb ik ook mijn kanttekeningen bij de prijsvergelijking. Opvallend is, dat de Rema 1000 in alle 7 categoriën de goedkoopste is. Doorgestoken kaart? In ieder geval ben ik na het lezen van de test onmiddellijk naar de Rema 1000 gegaan, om sinaasappels van NOK 9.80 een kilo te halen. Ze waren er uiteraard niet. Maar er lagen wel sinaasappels van NOK 23. Precies dezelfde prijs als bij de Kiwi, de Rimi en de Coop...

 

Inburgeren en skien

Het licht is in een rap tempo aan het terugkeren. Aan het einde van de week gaat de zon in de ochtend een uur en een kwartier eerder op, vergeleken met nu. In de avond gaat het iets minder snel, daar scheelt het 'maar' een half uur. Deze week scheelt het negen uur per dag in vergelijking met de kortste dag rond 21 december.
Het vorige bericht was gepost in de wintervakantie. Het is nu inmiddels pasen geweest. Vorige week hadden de kinderen paasvakantie. Ze hebben sinds de kerstvakantie twee keer een week vakantie gehad, en nu moeten ze een lange ruk maken naar de zomervakantie toe. Uiteraard onderbroken door Hemelvaart, Pinksteren en de Onafhankelijkheidsdag, gevierd op 17 mei.

We hebben weer een gapahuk ontdekt, en daarbij was ook een grot maar sporen gevonden zijn van menselijke aanwezigheid die teruggaan tot de ijzertijd.

Op 8 maart was het internationale vrouwendag. In Noorwegen stond die dag in het teken van het stemrecht voor vrouwen, dat honderd jaar geleden werd ingevoerd. Als een van de eerste landen ter wereld kregen de vrouwen in Noorwegen in 1913 volledig stemrecht. In Nederland was dat enkele jaren later, in 1917. In ons dorp werd dat gevierd in het Kulturhus, met zang en dans en toespraken van plaatselijke vrouwelijke coryfeeën.

We zijn tussendoor twee keer naar Trondheim geweest. Folmer moest naar een orendokter, gelukkig was er niets aan de hand. Onderweg prachtige plaatjes.

In de paasvakantie hadden we opnieuw een logé, Rein kwam weer. Hij kwam nu voor een week. Hij viel met zijn neus in de boter, of in dit geval de sneeuw.

We hebben die week vaak op de ski gestaan. De paasvakantie is voor de Noren de skivakantie. Het ware skigevoel van de Noor is samen te vatten in een felblauwe lucht, witte sneeuw, een kvikklunsj (de Noorse Kitkat) en een sinaasappel. Dit samen is voldoende om de gemiddelde Noor een extatische blik in de ogen te bezorgen. En natuurlijk de hut, want met pasen ga je daar naar toe.
Wij staan er ondertussen versteld van hoe snel de kinderen zichzelf ski-vaardigheden bijbrengen. Vooral Lieuwe staat erop alsof hij nooit anders gedaan heeft. Stond hij in de wintervakantie voor het eerst op de ski's, twee weken terug sprong hij het verste van zijn klas op een gefabriceerd schansje. Wij voorzien een gouden toekomst voor hem als toekomstig Nederlands kampioen schansspringen. Ahum. Waar dus geen concurrentie zal zijn.

 

bovenaan de schans

en de sprong

Het verschil tussen de kinderen en Folmer en  mij, is dat zij niet bang zijn om te vallen, En wij wel. Maar het gaat steeds beter. Er zijn hier in de nabije omgeving drie verlichte løypes, die onderling verbonden zijn. Al met al is dat een netwerk van een kilometer of 50. Voorlopig kunnen we dus nog wel even vooruit, hier.

In de week van de paasvakantie hebben de kinderen met hun oude school geskyped. Het was erg leuk om de oude klassen te zien en om zo even contact te hebben.

Het grappige was, dat we merkten dat de meeste kinderen zich nauwelijks een voorstelling kunnen maken van hoe het leven er hier voor de kinderen uit ziet. Terwijl het voor ons al steeds gewoner aan het worden is, en in sommige opzichten erg lijkt het erg op het leven dat we leidden in Haren. De kinderen zitten in een klas met hele gewone kinderen, op een gewone school, met hele normale leerkrachten. Folmer heeft een hele gewone baan, en we wonen in een heel normaal (wel heel fijn, dat denk ik nog steeds elke dag) huis, en dat staat in een doorsnee dorp, waar hele normale supermarkten staan. Het is wel allemaal net even anders dan dat het was in Nederland. Maar zo'n stoere emigratie lijkt toch in heel veel opzichten op een gewone verhuizing.

Toch is er één groot verschil.
In een ander land sta je ineens voor je gevoel met lege handen, waar het je eigen geschiedenis betreft. Je kunt het zo gek niet bedenken of de oude kennis is niet meer, of amper meer, relevant. Het lijkt alsof de harde schijf van je computer gecrashed is, je moet vanaf de basis opnieuw kennis op gaan bouwen en zoeken wat je nog kunt gebruiken. Meestal vormt dat een uitdaging, soms is dat vermoeiend, en vooral in het begin kon dat bij vlagen overweldigend zijn. Op velerlei gebied moet je opnieuw beginnen. Uiteraard wat betreft de regels, instanties en de organisatie binnen de samenleving, van gemeente tot en met parlement (Stortinget heet dat hier) Maar dat niet alleen. Ook de topografie van het land maar vooral ook van onze directe wooromgeving zijn nieuw. Terwijl we Noord Nederland kenden als onze broekzak.
Hier kennen de kinderen andere verhalen en kinderboekenschrijvers/schrijfsters (al is Astrid Lindgren hier natuurlijk ook populair).

  Karius & Baktus, bekend bij elk Noors kind

We hebben de Lystenning voor kerst gemist, een gebeurtenis waarbij de kaarsen in de dorpsboom voor het eerst aan gingen en in de gymzaal van de school achteraf muziek en lekkernijen waren. Voor de mensen hier was dat feest zodanig vanzelfsprekend, dat men was vergeten ons in te lichten. En ik heb in de bouwmarkt gestaan, mezelf realiserend dat de merken en soorten verf die daar stonden, mij volkomen nieuw onbekend waren, terwijl ik in Nederland precies wist welke verf van welk merk van goede en welke van slechte kwaliteit was. In een ander land gaan wonen betekent jezelf regelmatig onthand voelen.

Na 9 maanden hier te zijn, is er zo langzamerhand alweer een gevoel van basis gegroeid, bij ons allemaal. Terwijl ik dit zit te schrijven, is Lieuwe voor het eerst aan het spelen bij een Noorse klasgenoot. (Hij is al wel diverse keren bij een Nederlandse klasgenoot geweest, die hier in de kerstvakantie is komen wonen.) Een hele stap voor hem.

Overige mijlpalen op het gebied van integratie in Noorwegen (en afscheid van Nederland):
- het kenteken van onze Nederlandse auto is verwijderd uit het Nederlandse registratiesysteem, ook de verzekering is vervolgens beëindigd.
- we hebben een Autopass voor de Noorse tolwegen, met kortingsafspraken voor het veer Flakk Rørvik en de grote wegen rond Trondheim.
- ons huis staat nu ook in het Noorse kadaster op onze naam.
- we hebben de laatste afrekening van de gemeente Haren ontvangen.
- we trekken ons nauwelijks meer iets aan van weg- en weersomstandigheden als kou, sneeuw, ijzel, gladheid en dooi en stappen vrolijk naar het ons belieft in de auto (we worden waarschijnlijk nooit zo driest qua snelheid en inhalen als sommige Noren)
- we hebben geskied met appelsin, kviklunsj en termos mee

 

 

 

 

- en ma afloop zaten we ingepakt en wel op de veranda in de zon.

- Sytze is naar twee oriëntatiedagen van de Videregående Skole (vervolgonderwijs, daar gaat hij volgend jaar, na de 10e klas, heen. Dat ga je dus heen als je 16 bent.)
- we hebben een wafelijzer aangeschaft en Anne Lieke heeft wafels gebakken.

- Lieuwe en Sytze hebben hun oudergesprek met kun klasseleerkracht/mentor helemaal zelf in het Noors gevoerd (die van Anne Lieke moet nog komen).
- we hebben het noorderlicht gezien. De enigen die we die avond buiten tegen zijn gekomen waren Folmers'  Nederlandse collega Rolf en zijn vrouw Petra. De prachtige foto's heeft Rolf gemaakt.
- we zijn op de koffie geweest bij twee van onze buren. Die wordt om 6 uur 's avonds geserveerd. De eerste keer moesten we het meeste van de lekkere hapjes aan onze neus voorbij laten gaan. De tweede keer begingen we niet opnieuw de fout om van tevoren uitgebreid te eten.
- ondertussen maalt er niemand meer om de kou. Begin maart was het hier een paar dagen rond de min 15, met een strak blauwe lucht en zon. Heerlijk! Alle drie de kinderen zijn in die dagen een dag met school wezen skien. Hoezo koud??

Alle winkels in Noorwegen zijn vanaf skjærtorsdag (wittte donderdag) gesloten.We weten nu dat de Noren op langfredag (goede vrijdag) op Harrytur gaan. 'Harry' is in deze synoniem voor heikneuter. Als je op Harrytur gaat, ga je naar Zweden om daar groot en goedkoop in te kopen. Excessen worden vervolgens breeduid te kijk gezet in de krant. (iemand met 43 liter sterke drank, 300 liter bier en ook nog wapens aangehouden bij de grens...)

Errug gezellig: we hadden de mensen die geholpen hebben in het laatste weekend (we hadden verschillende ploegen) bij de verhuizing uitgenodigd om te komen eten. Even Nederlanders onder elkaar.

Noorderlicht

Noorderlicht!

 

Op mijn (Folmer) telefoon heb ik een app met de noorderlicht intensiteit. Vaak is die al heel hoog geweest op het moment dat het compleet bewolkt was. We hebben wel vaak lichte activiteit gezien in de lucht maar afglopen zondag was er dan ineens een wolkenloze hemel en veel noorderlicht activiteit. Zo mooi om te zien!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

Wintervakantie



Tja, als je zo'n lange winter hebt als hier, dan moet je je ook bekwamen in de wintersporten, vonden we. Dus we hebben de Noorse Marktplaats en de plaatselijke ski-inbrengwinkels afgestruind (wij vallen onder de categorie One-Income-And-Very-Hungry-Kids, we moeten dan ook enigszins terughoudend  omgaan met het gezinsbudget) , en ondertussen zijn we allemaal voorzien van langrenn utstyr. Ons huis staat in een doodlopend straatje, licht hellend, een perfecte oefenplaats. Tenminste, voordat de steentjesstrooier geweest is.

 

En anders kun je ook nog naast het huis terecht.

 

 

Half februari hadden de kinderen Winterferie. Laat deze vakantie nou parallel lopen met de Nederlandse Voorjaars (of carnavals-) vakantie! Al lang van tevoren was dan ook het plan gemaakt dat Jasper zou komen logeren. Dagen werden afgeteld... En daar was hij dan! Jasper was naar Schiphol gebracht, en vanaf de gate werd hij opgehaald door een stewardess. In Trondheim werd hij na de douane afgeleverd bij ons. Superstoer vonden wij dat.
Natuurlijk zijn we met Jasper naar een van de vele langrenn løypene in de buurt geweest.  (Helaas van de middag dat Jasper mee was maar 1 foto, de batterij was leeg).

De volgende dag zijn Anne Lieke, Lieuwe en ik nog naar de Tjønnstua geweest.

Veel sneeuwpret in die week. We hadden van buren de tip gehad dat er pal achter ons huis een oude sleehelling lag.

 

 

 

Vroeger heeft er een verlichte løype gelegen. Vandaar die eenzaam staande lantaarnpaal, midden in ht bos! Wij vroegen ons al af of hier een toegangspoort naar Narnia zou liggen.

 

Veel te snel ging de week om. Voor we het wisten ging Jasper al weer terug naar Nederland. We brachten hem weer naar het vliegveld.
Onderweg zagen we de prachtigste ijsculpturen.

We mochten Jasper hem voorbij de douane, tot bij de gate brengen.

 

 Het was voor iedereen even omschakelen, weer terug naar het gewone, Noorse leven. De kinderen merken dat ze dat na elke vakantie gemakkelijker doen.

 

 

 

Met de verhuizing waren we het betoverende uitzicht over het fjord kwijt. Dat vonden we jammer. Maar om nou te zeggen dat we nu het slecht hebben, dat nou ook weer niet......