Een huis, en andere dingen

Vanuit Nederland hoorden we dat Håvard Bøkko op de Wk in Thialf op de 10 kilometer 5e is geworden, een halve minuut achter Bob de Jong aan.

Wij hebben ons eerste bezoek uit Nederland gehad: Rein is een weekend bij ons op bezoek geweest. Dat was erg gezellig.

Verder hadden we een drukke week. We hebben 2 oudergesprekken op school achter de rug. Fijn om te horen dat met de kinderen alles goed gaat. Kinderen gaan hier mee met het oudergesprek. We waren dat al gewend van groep 8 op de Peter Petersenschool, maar hier gebeurt dat in alle klassen. Het derde gesprek (over Lieuwe) volgt volgende week.
Ondertussen ben ik (Renske) sinds de herfst vakantie dagelijks te vinden op school om te helpen met Noors in de klas bij Anne Lieke en Lieuwe, en ook met de andere lessen. Vooral Anne Lieke had een bruggetje nodig, het niet begrijpen wat er in de klas gebeurde frustreerde haar en dat kostte veel energie. Lieuwe heeft gelukkig een juf die het hem redelijk gemakkelijk maakt om aan te haken, en het tempo ligt in zijn klas natuurlijk ook een stuk lager. En voor Sytze is een aangepast programma gemaakt. Anne Lieke viel wat dat betreft tussen wal en schip.
Gelukkig hebben de kinderen het alle drie wel naar hun zin op school. Er wordt ook van alles georganiseerd buiten de lessen om. De klas van Anne Lieke had vorige week een schrijver op bezoek, 2 weken ervoor was er een professionele liedjesschrijver in de klas geweest die met de klas aan het werk was gegaan. En vorige week was er ook een open middag ('Vi Kan', oftewel 'Wij Kunnen'), waarbij ouders en grootouders in de klassen konden komen kijken.

 Klas van Anne Lieke 

 Klas van Lieuwe

Het is echt niet te geloven hoe snel de kinderen zich steeds meer kunnen redden met het Noors! Ik leer Anne Lieke en Lieuwe nu nog Noors, maar ik schat in dat dat met een half jaar echt over zal zijn. Dan kunnen ze mij bij gaan spijkeren!

Deze week hield ook de muziekschool een sammenspill. Niet wetende wat we daar nou precies van moesten verwachten, gingen wij dinsdagavond in spijkerbroek naar het Kulturhus. Bleek het om een bijna avondvullend programma, zeg maar een echt concert te gaan! Met dito prijskaartje, overigens.

Wij wonen hier op zich prima, maar qua ruimte houdt het echt niet over. Drie levenslustige kinderen maken een appartement als de onze al snel klein, en je wilt toch ook niet de hele rijd 'rustig, rustig' hoeven roepen. (Er zijn tijden dat ik ernstig medelijden heb met onze benedenbuurvrouw, die ik maar zo goed mogelijk te vriend houd door regelmatig een praatje te maken. Een keer ging ze midden in de nacht keihard plaatjes draaien, en ik verdenk haar nog steeds van een wraakactie in onze richting.)
Het prachtige uitzicht vergoedt veel, maar niet alles. En toen we Rein weer naar het vliegveld hadden gebracht en enigszins daas naar huis terugreden, wisten we dat ons gezin niet heel lang bestand was tegen de drastische inperking in ruimte die dit appartement met zich meebracht. Het is goed om je eigen beperkingen te kennen, en dit is er duidelijk één. We beseffen dat we verwend zijn, en daar komen we nu dan ook maar ruiterlijk voor uit. In de ruimte die we in Haren gewend waren, hebben we toegestaan dat onze kinderen verderflijke gewoontes gingen ontwikkelen met erg lawaaiige neveneffecten, en die gewoontes zijn erg moeilijk af te leren. Tenminste dat denken we, want onze pogingen daartoe zijn ook niet meer dan halfslachtig te noemen.
Hoe dan ook: we zijn dus al een tijdje bezig om ons te oriënteren op de woningmarkt. In het begin dat we hier kwamen stond er vlakbij een huis te koop, daar hebben we gekeken. En we hebben ook gepraat met de eigenaar van het huis waar we nu wonen over koop van het hele huis. (We werden het alleen niet eens over de prijs). We hadden ook al een optie op een stuk grond, en we hadden al heel wat leuke huizen op papier en op internet bekeken. En nou stond er een huis te koop in het dorp. Woensdag was de bezichtiging, van 5 tot 6. In het donker dus.

Ter toelichting voor de Nederlandse lezer: de huizenmarkt hier in het dorp is erg krap. Een huis staat hier gemiddeld drie weken te koop.  De verwachting is dat de krapte op de huizenmarkt de komende jaren in de totale regio zal toenemen, omdat de militaire vliegbasis in de naburige gemeente drastisch uitgebreid gaat worden. In de buitengebieden rondom Botngård is de markt iets ruimer. Daar zien we regelmatig prachtige huizen te koop met uitzichten om te watertanden, voor relatief lage prijzen. (die dan ook wel weer vrij snel verkocht zijn, de renovatieprojecten daargelaten.) Wij hebben echter beloten dat met deze emigratie onze tax bereikt is van wat we onze kinderen willen aandoen: zij zouden dan dagelijks naar school moeten met de bus, en voor de rest afhankelijk zijn van onze bereidheid om te halen en brengen. Wonen in Botngård betekent voor hen: gemakkelijk gebruik kunnen maken van de voorzieningen in het dorp en zelfstandig vrienden kunnen opzoeken.

We hadden voordat we erheen gingen de uitgebreide informatie al van voor naar achter en van achter naar voor bestudeerd, bovendien had Folmer al uit de gemeentearchieven goede bouwtekeningen opgediept. Het leek voor ons helemaal een perfect huis, met genoeg ruimte en bovendien lang niet zo duur als nieuwbouw. (Aan de leuke plaatjes uit brochures en van Internet, bleek namelijk wel een schrikbarend hoog prijskaartje gekoppeld te zijn.)
Kortom: wanneer dit huis er in het echt er ook zo goed uitzag, dan wilden wij het wel! We gingen naar de bezichtiging, en hadden voor de zekerheid het ingevulde biedingsformulier maar vast meegenomen.

Op een huis bieden gaat in Noorwegen anders dan in Nederland. De biedingsprocedure is open voor iedereen, niet exclusief voor een biedende partij zoals in Nederland. Bieden gaat met een formulier. Je bod is bindend, je moet van tevoren uitgezocht hebben of de bank je een lening wil verstrekken. Wij knepen hem als een ouwe dief, bang dat er nog een andere bieder zou opduiken, waar we tegenop zouden moeten bieden. Dat was geen onrealistische gedachte: het huis tegenover ons in de Damhaugveien was getaxeerd op 1,3 miljoen NOK. Omdat 2 bieders de prijs opdreven, is het huis uiteindelijk verkocht voor 1,7 miljoen: ruim 30% meer! Het is dus belangrijk om van tevoren te bepalen hoe ver je bereid bent te gaan.
Er waren 3 andere partijen op de bezichtiging. We hebben het biedingsformulier bij het weggaan gelijk overhandigd, het huis voldeed aan onze verwachtingen. Je verbindt hier een termijn aan je bod, je bepaalt de geldigheidsduur daarvan, zeg maar. Wij hadden die gezet op twee uur in de middag. De volgende morgen hebben we behoorlijk op onze nagels zitten bijten in afwachting van een telefoontje van de makelaar. Naarmate de ochtend verstreek begrepen we dat geen van de andere belangstellende partijen hen een bod had uitgebracht. Het telefoontje van de makelaar kwam in het laatste kwartier voor het verstrijken van de termijn. Na nog wat handjeklap met de makelaar gingen de verkopers accoord.
We hebben dus een ander huis! We gaan er naar verwachting rond 1 februari wonen, de overdracht is 7 januari: de dag nadat we terug zijn van de kerstvakantie.

Sytze wilde ter ere van zijn verjaardag een feest. Het werd een film-kijk-avond. 3 films, een (zelfgemaakte) pizza en veel fris (brus). Dus op vrijdagavond verdween de rest van de familie naar de slaapkamer om een film op de laptop te kijken. In de huiskamer zag het er gezellig uit.

 

Verder hebben we een prachtige tocht gemaakt in de buurt van Nes (blijkbaar een internationale naam voor een plaats bij de kust.) Aan het einde zou een grot zijn door de berg heen, maar zo ver zijn we niet gekomen. Voor de volgende keer.

Het meertje dat beneden zichtbaar is, voorziet Nes van drinkwater.

De kleuren van het middaglicht waren prachtig.

Ondertussen gaan wij merkbaar in de richting van de kortste dag. De zon gaat hier tussen 3 uur en half 4 onder. Het licht dat er is op een heldere dag, is werkelijk betoverend mooi, dat wel.....

Binnenkort genieten we dus niet meer van dit soort prachtige fjordgezichten....

Schaatskampioenschappen

Wij wonen bepaald niet in een wereldstad. Toch was Bjugn even het centrum waar "het" gebeurde. De afgelopen week werden hier de Noorse schaatskampioenschappen voor senioren verreden. Omdat de organisatie handen tekort kwam, heb ik mijn diensten aangeboden voor alle drie dagen. Dus drie dagen heb ik kaartjes verkocht, koffie en thee geschonken met warme wafels of broodjes pølse erbij, en startlijsten gecopieerd en opgehangen. Gelukkig had ik het alleen de eerste avond echt druk, de andere twee dagen was er veel tijd om de Noorse schaatshelden en heldinnen aan te moedigen, samen met Folmer en de kinderen. Schaatsen in Noorwegen is andere koek dan in Nederland. In Nederland is schaatsen, na voetballen de meest publiek trekkende sport,  In Noorwegen is dat langlaufen, skieën, handbal, en daarna komen er vast nog wel een paar, voordat schaatsen aan de beurt is. Stel je dus geen afgeladen Thialf met een meedeinende menigte voor. Maar toch, ook hier was een dweilorkest, en ik heb toch ook een paar keer een echte wave gezien. De meeste betalende gasten kwamen op vrijdagavond: toen hebben we rond de 180 kaartjes verkocht. Tel daarbij een gelijk aantal kinderen op (die hoefden niet te betalen, er werden vrijdag en zaterdag 2 Ipads verloot onder de kinderen om een zekere zaalvulling te garanderen), pak 'm beet 40 vrijwilligers, en dan nog de schaatsers en de coaches, en dan kom je toch wel op een kleine menigte die de hal aardig wist te vullen en de sfeer erin wist te brengen. Sport, (en dan bedoel ik niet het professionele voetbal, hè, dat heeft voor mij al lang weinig meer met sport te maken), het heldendom, het afzien, het presteren, daarvan kan ik aardig in vervoering raken. Ook hier in Noorwegen stond ik regelmatig met tranen in mijn ogen wanneer zo'n nationale topper met de medaille om naar het volkslied stond te luisteren. Geweldig! Het Wilhelmus' of 'Ja, vi elsker dette landet', kennelijk ben ik daar niet echt kieskeurig in. Het meest dramatische moment was de 3000 meter voor de dames. Twee van de deelneemsters hadden hun krachten niet goed verdeeld, en vielen voor het behalen van de finish. of liever: lieten zich vallen. Ze hadden zich compleet leeggereden. De ene kon daarna een hele poos niet meer op haar benen staan. Heb je daar zo lang voor getraind, gebeurt je dát! Die frustratie was voelbaar.
De winnares reed echter meer dan 25 seconcen van haar beste tijd af. Ze kwam met het uitschaatsen langs ons rijden en kreeg daarbij een meer dan verdiend applaus. Ze nam dat met een smile van oor tot oor in ontvangst.

Op bovenstaande foto wordt ze gehuldigd als noors kampioen.

Vrijdagavond was de avond van de sprint. De 500 voor dames en heren werd verreden, en de 1000 voor de heren.  Voor de finish van de 1000 meter werd de finishlijn verhuisd naar een ander punt in de baan. dit is te zien op de foto hiernaastt.




Zaterdag was de 1000  voor de dames, de 1500 mannen en heren, de 3000 dames en de 5000 mannen.

En zondag waren de lange afstanden, met tot besluit de 10 km. voor de heren. Espen Aarnes Hvammen won de sprinten met 36.42, Havard Bøkko de 10 km. met 13 min 57 sec. Bij de dames won Ida Njåtun de 500 met 40.70.

Hiernaast de laatse meters van Havård Bøkko op de 10.000 meter. Zoals je ziet stonden we direct aan de schaatsbaan. Erg imponerend om de snelheid te zien en zoals je ziet op de foto erg moeilijk te fotograferen.










Hiernaast de huldiging 10.000 meter. De bloemen worden uitgereikt door meisjes in de plaatselijke klederdrachten.


Op youtube staat deze huldiging ook nog.
http://www.youtube.com/watch?v=8nEmbnk6e4Q&feature=relmfu


Ondertussen gaat onze integratie gewoon door. De volgende stap is gezet: een auto met Noors kenteken en rijdend op spijkerbanden. Auto's op spijkerbanden produceren tijdens het rijden een soort ratelend geluid. Je hoort ineens in het dorp overal dat andere geluid. Spijkerbanden zijn fijn als er sneeuw en ijs op de weg ligt. Er wordt hier namelijk pas geveegd bij meer dan 10 cm sneeuw. Als je geluk hebt, dan wordt er gruis gestooid op het ijs dat op de weg ligt. Dat doen ze eigenlijk pas, wanneer het gaat dooien.
Het onderstaande ritje deden we met de Nederlandse winterbanden, we haalden Anne Lieke op van een verjaardagsfeestje. We hadden geen adres (dat hebben ze hier niet in het buitengebied), de weg was een ijsvlakte, en het begon donker te worden. We hadden slechts een vaag idee waar we ongeveer moesten zijn. Met het meisje had ik wel afgesproken dat ze een Noors vlaggetje bij de weg zou hangen. Met vertrouwen dat het allemaal goed zou komen, maar toch wel met enige bibbers reed ik (Renske) naar het huis van de feestvierder toe. Ik had Folmer gevraagd mee te gaan voor de morele steun. Maar de Noren zeggen altijd "det ordner seg", en daar ging ik vanuit. En inderdaad, het vlaggetje hing er, het ging allemaal prima. Af en toe was het even glibberen, maar het lukte wel de auto recht te houden. Het meest spannende stuk was terug, weer dichtbij huis, daar moet je een stuk vrij steil tegen de heuvel op. De banden draaiden veel sneller rond dan we vooruit gingen, en op een gegeven moment hadden de banden even helemaal geen grip meer. Erg leerzaam om dat ook eens meegemaakt te hebben,

evenals het werken van het ABS. Over een paar jaar zal ik het wel fluitend doen, maar nu is het even wennen allemaal.

En nu gaan we proberen deze week onze Nederlandse auto te slijten. We zoeken gewoon een weg naar een hoge klif, daar beneden een diep fjord....


Als je denkt dat er op de foto's in de vorige blog een stevig pak sneeuw is gevallen (dat dachten wij namelijk), dat vinden de Noren niet. Er staat ons nog meer te wachten.









Folmer houdt zich op zijn werk op het ogenblik bezig met de aanbesteding van het sneeuwschuiven, voor de komende periode van 5 jaar. Ze zijn hier erg van de integratie, de afdeling Sport og Helse (Sport en Gezondheid) en de directeur van het Helsesenter (gezondheidscentrum) kwamen op het creatieve idee om de fitness voor de ouderen te combineren met het sneeuwschuiven. Natuurlijk stond Folmer hier direct voor open....

Nu zijn ze erover aan het nadenken hoe ze dit voor op de rollator krijgen.

Winter!!!!!!!!!!!

Van de herfst zijn we in een keer in de winter terecht gekomen. Sinds donderdag sneeuwt het. Ondertussen heeft het ook al gedooid, maar vannacht is er weer een pak gevallen. Vergeleken met Nederlandse maatstaven is het alleen maar mogelijk om in superlatieven te spreken! We zijn nu al onder de indruk, en de echte winter moet nog beginnen!

Donderdag en vrijdag naar school lopen was een feest. Sneeuwballen gooien, glijden.... ben benieuwd of het de hele winter zo leuk blijft! Vandaag op zaterdag werden we wakker met een fikse sneeuwlaag van toch zeker 20 cm. Veel sneeuwballengevechten en een sneeuwpop maken.

Foto vanuit onze woonkamer, achter ons huis (inderdaad, het fjord is niet te zien).

Foto uit het keukenraam, op straat.

 

De straat, voordat de sneeuwschuiver was geweest.

Boven op de Bratlia, uitzicht over dorp en fjord.

 

Sneeuwpop maken

 

 

Herfstvakantie

De herfstvakantie is inmiddels achter de rug, de herfst is echter volop aanwezig. Op dit moment klettert de regen tegen de ramen, en de komende dagen (eigenlijk vooral nachten) gaan er indrukwekkende hoeveelheden regen vallen. Je hoort mij echter niet klagen. We hebben fantastische weken achter de rug. En ondertussen zijn we weer allemaal voorzien van jassen en broeken: het deert ons allemaal niet meer. Zoals ik al eerder heb gezegd: volgens de Noren bestaat er geen slecht weer, alleen slechte kleding. Je moet er ook niet op rekenen dat de utenskole afgelast wordt vanwege het weer! Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

De eerste dag van de vakantie ben ik naar Brekstad gefietst, met Ingrid (collega van Folmer). In Brekstad hebben we gewinkeld en ergens een broodje gegeten. Ik was uit op schapenvlees, naar wat ik wilde was al uitverkocht. En om nou met een complete achterpoot van een schaap in mijn fietstas terug te fietsen, zag ik niet zitten. Dus keerde ik onverricht ter zake terug. Maar Ingrid heeft me wel een hele leuke winkel laten zien, met een indrukwekkend uitgebreid knutselassortiment! We hebben likkebaardend staan kijken bij allemaal pakketten om zelf snoepjes te maken.Op de terugweg begon het te regenen.

 In de herfstvakantie was Sytze jarig. Laat Folmer nou net een cursus in Trondheim hebben op de verjaardag van Sytze! Je eerste verjaardag in een vreemd land vieren, zonder vader, dat vonden we geen optie. Alternatief: met het hele gezin mee naar Trondheim, met zijn allen in een hotel. Dat hebben we gedaan. Het waren drie leuke dagen. We hebben eerst Ragnhild opgezocht, onze eerste Noorse juf, die ondertussen in Trondheim woont, samen met man Wouter. Zij hebben ondertussen 2 kleine kinderen, die een magische aantrekkingskracht op onze kinderen hadden.
We hadden in het hotel twee kamers naast elkaar. Bij het inchecken werden we geholpen door een enigszins warrige Noorse. Ze had ons 2 kamers gegeven die een eind van elkaar vandaan waren. Wij gingen terug naar de balie en vertelden haar: 'dit is niet de afspraak, wij willen 2 kamers naast elkaar.' Vervolgens kregen we de sleutel van een andere kamer. Die werkte niet. Dus gingen we weer terug naar beneden. Vervolgens werkte de sleutel wel, maar kwamen we terecht op een kamer waar al andere mensen zaten. Dus gingen we wéér terug naar beneden. 'Nou', zei de dame, 'je kunt wel kamers naast elkaar krijgen, maar dan moet je wel bijbetalen. De andere kamer is van een andere prijsklasse.' 'Nee', zeiden wij, assertief als we waren, 'we zouden 2 kamers naast elkaar krijgen'. De dame was ondertussen steeds zenuwachtiger aan het worden. Wij kregen uiteindelijk de sleutel van een andere kamer, die een kleine keuken bleek te hebben. Dat is natuurlijk nooit weg met een gezin!. Je moet even geduld hebben en op je strepen staan, maar dan heb je ook wat.
De volgende dag eerst cadeautjes uitpakken.

Daarna hebben we de stad bekeken en zijn naar het Wetenschapsmuseum geweest. Trondheim is een veelkleurige stad, aan de monding van de rivier Nidelva. Er staan met over het algemeen houten huizen, die in allerlei verschillende kleuren geverfd zijn. Dat geeft een warm en vrolijk straatbeeld. Trondheim is lang de hoofdstad van Noorwegen geweest en heeft een rijke historie. In de 7e eeuw werd de eerste koning er gekroond, maar ook daarvoor speelde de stad al een centrale rol in politiek Noorwegen.
's Avonds hebben we gegeten in een restaurant op 78 meter hoog, in een nog werkende televisiemast. Het restaurant draaide heel langzaam rond, de zijkanten bestonden uit allemaal ramen. Het leverde een spectaculair uitzicht over Trondheim op, terwijl de avond viel.

De volgende dag zijn we naar het Pirenbad geweest. Dat is een tropisch zwembad, met alle toeters en bellen die zo'n bad zo leuk maken.

 Hier zijn ook een aantal hele hoge duikplanken, de hoogste was 10 meter. Sytze had zijn zinnen er op gezet dat hij er af wilde springen, en verdomd, hij deed het ook nog! Eerst met trillende knieën, maar daarna kreeg hij er geen genoeg meer van.

 Anne Lieke en Lieuwe deden het iets bescheidener.

 Toen we uitgezwommen waren, hebben we gepicknicked in een park met van alles wat over was,

vervolgens hebben we een niet-werkende I-tuneskaart teruggebracht naar de Elkjøp en daarvoor een andere gekregen, en daarna hebben we Folmer opgepikt, en zijn  we teruggereden naar Bjugn.

De rest van de week hebben we onze verkenningstocht in de omgeving voortgezet, en hebben we de meest prachtige zonsondergangen gezien, die je maar kunt bedenken.

Hier volgt nog een foto.


Op zaterdag hield Anne Lieke haar verjaardagsfeestje. Ze had 6 meisjes uitgenodigd. Het was supergezellig, en ik kan alleen maar zeggen dat ik diepe bewondering heb voor onze dochter. Folmer en ik zaten in de keuken bloednerveus op elkaars nagels te bijten, terwijl zij haar rol als gastvrouw met flair speelde onderwijl de meest indrukwekkende Noorse zinnen produceerde.

Dugnad

In Noorwegen hebben ze een gebruik, dat we in Nederland niet, of niet meer, kennen: dugnad. Wanneer er klus geklaard moet worden waar geen gemeenschapsgeld beschikbaar is, dan worden de buurt- of dorpsgenoten opgetrommeld en steekt iedereen de handen uit de mouwen, om te helpen. Vaak is er koffie, thee en wat lekkers. In Botngård werd het centraal gelegen voetbalveld opgeknapt: er moest nieuwe grond opgebracht worden om de velden te egaliseren. Volgende stap is dat er hekken omheen komen. Aan de lange kant komt een laag hek met bankjes erop, fijn voor de ouders. Wij ontvingen een rondschrijven op de voetbaltraining, en togen er met de hele familie op af. Per slot van rekening is dat ook een mooie gelegenheid om mensen te leren kennen! Bovendien zijn we  grootverbruikers, met drie kinderen op voetbal. Dan mag je ook wel meehelpen.

Het was hard werken, met de vette klei die over het veld verdeeld  moest worden. Binnen de kortste keren hadden we plateauzolen van een centimeter of 10.
Het buitenseizoen is ten einde, de trainingen zijn vanaf nu in de naastgelegen ijshal.

Inmiddels heeft de gemeente het hek aan de kopse kanten van het veld al geplaatst, en de kanten mooi gemaakt. Ziet er goed uit!




 We hebben de afgelopen weken mooi weer gehad. In het weekend trekken we er dan ook op uit om de omgeving te verkennen.

  

 Meestal doen we dat met zijn allen, zoals hier boven. (Heb de laatste foto geplaatst omdat er zo mooi op te zien is hoe groot Sytze al weer geworden is. Hij is nu al 1.70 meter!). Op een vrijdagmiddag hebben we snel een maaltijd bij elkaar gesprokkeld en zijn we naar Vallersund gegaan. Daar staat een gapahuk (schuilhut) waar we gepicknicked hebben.

Een hele enkele keer kunnen we met zijn 2en op stap, onder schooltijd. Op deze wandeling kwamen we onderweg een mooie picknickplaats tegen, met een grill. Ook al is wandelen niet echt favoriet, daar willen de kinderen ook vast wel eens naar toe!

Anne Lieke is, behalve met voetbal, ook met een andere sport begonnen: kunstschaatsen. Een paar jaar geleden is hier een Nederlandse dame neergestreken, die in Nederland de toppers coachte. Nu coacht ze groepen in Trondheim, en probeert ze hier in het dorp iets op te bouwen. Het is voor Anne Lieke fijn, om in haar eigen taal aangesproken te worden.
De Noorse meiden zijn echter (nog?) niet zo fanatiek. Zo komt het regelmatig voor dat wanneer het mooi weer is, Anne Lieke privéles heeft. De ijshal is overigens fantastisch. Wanneer een van de kinderen training heeft, gaan de anderen regelmatig mee. Je ontmoet er altijd wel iemand om mee te spelen.


Sytze gaf aan het begin van dit schooljaar aan, dat hij wel wilde leren drummen. In het leren spelen van een instrument, daar konden wij ons wel in vinden. We hebben nog even voorzichtig gevraagd of viool of gitaar ook een idee was, maar nee. Het moest drummen worden. Vooruit maar. En uiteraard moet er dan ook na een poosje een drumstel komen, je leert het natuurlijk niet van 20 minuutjes les in de week en een beetje roffelen op de tafelrand.  Dus, we hebben een drumstel uitgezocht. Finn.no, Marktplaats, Internetwinkels in Nederland en Noorwegen afgestruind.... Al gauw bleek dat de drumstellen in Nederland, zoals eigenlijk de meeste dingen, veel goedkoper waren, en niet zo'n beetje ook! Maar ja, hoe krijg je een in Nederland aangeschaft drumstel hier in Noorwegen? Nou vonden we een gerenommeerd bedrijf, dat ook naar het buitenland verstuurde. Mooi zo! Op het moment van bestellen had ik me eigenlijk niet zo verdiept in hoe dat zat met inklaring, en douane enzo. Gewoon even niet aan gedacht. Ondertussen zijn we op dit punt heel veel wijzer geworden. Volgens mij hebben ze het ijzeren gordijn in zijn geheel verplaatst naar de Noorse grens, en is de douane de poortwachter. Er komt dus niets het land in, dat niet uitgebreid onderzocht is en waarvan ze niet het naadje van de kous hebben gevonden. Zelfs op de envelop naar oma Hanneke, met een zelfgemaakt schilderijtje, een tekening en een foto, moest vermeld worden wat de inhoud was en hoeveel de waarde ervan bedroeg. Resultaat: je moet lang wachten op je zending uit het buitenland, en er nogmaals BTW (hier mva) over betalen. Maakt niet uit: het drumstel was alsnog flink goedkoper dan wanneer we hetzelfde stel in Noorwegen hadden aangeschaft, en nu werd het ook nog bij ons thuis bezorgd. Maar toen ging het uiteindelijk toch bijna mis: het eerste pak was gearriveerd en konden we ophalen, het tweede was zoek. Ook via Track & Trace, een opsporingsservice van de Post, niet terug te vinden. Wat nu? We kregen het nu toch wat benauwd. Grote opluchting toen een halve week later alsnog een bon van de post in de brievenbus lag. We konden het pak ophalen op het plaatselijke Postkantoor. Sytze en ik gingen er gauw heen. Eenmaal bij het Postkantoor gekomen, doemde de volgende hindernis op. We konden praten als brugman: maar we kregen het drumstel niet mee. Eerst omdat de code niet klopte. (Ik had het gevoel dat we in dat spotje over die verloren opblaaskrokodil terecht waren gekomen. Meisje en moeder gaan naar de kassa, om het verlies te melden. Krokodil ligt op de kast, maar ze moeten eerst een formulier invullen, en ze krijgen de krokodil niet mee.) Wij staan daar met een bon waarop staat DDrum. Op de doos staat heel groot: DDrum. Maar nee, ze mogen het pak niet meegeven. Uiteindelijk, na lang praten (zo oefen je de taal wel mooi) was dit niet meer het heikele punt. De dame wilde op dit punt wel toegeven. Maar nu moesten we over dit pak, net zoals bij de eerste doos, opnieuw de volle mep inklaringskosten à NOK 1225 betalen. We zijn onverricht ter zake naar huis gegaan: de dame zou het opnemen met de Douane in Oslo. De volgende dag teruggegaan, en toen kon ik wel wat begrip opbrengen voor het standpunt van de dame, en zij ook voor dat van mij. Dat beetje vriendelijkheid werkte al een stuk prettiger. Maar het kon nog wel een paar dagen duren voor er duidelijkheid kwam of het nou al of niet om één zending bestaande uit twee dozen ging.
Het heeft nog een halve week geduurd, toen heb ik zelf de Post in Oslo gebeld. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn, die een paar opties aanbood. Het was ergens fout gegaan, dat zag zij ook. Vervelend, maar die fout kon wel weer rechtgezet worden. De snelste optie was, om gewoon te betalen en de teveel betaalde mva vervolgens terug te vragen bij de douane. (De leverancier had ondertussen al aangegeven dat ze de extra kosten voor hun rekening wilde nemen, de onduidelijkheid was deels ontstaan door hen.) Uiteindelijk hebben Sytze en ik 8 dagen nadat het eerste pak op het postkantoor was gearriveerd, het tweede pak opgehaald. Daar zat het drumstel in!
Hij heeft hem vervolgens, alleen met hulp van Lieuwe, in elkaar gezet. Petje af! En nu kan hij 'los'.
Het is trouwens een elektronisch drumstel. Past een koptelefoon op ;)

Snusje was deze week heel fanatiek met een pompoen waar oogjes op geplakt waren. Het was haar prooi.
Heel mooi, hoe ze daarmee trots rondparadeerde. Natuurlijk net niet wanneer ik een foto wilde maken. Dit is de enige waarbij het enigszins lukte.

En tot slot: een foto van het fjord. Zo mooi....

De kinderen hebben op dit moment herfstvakantie. Maar daarover binnenkort meer.

Vakantie voorbij

Het vakantiegevoel begint langzamerhand plaats te maken voor een vaag besef dat we hier echt blijven. Soms is dat een aangenaam gevoel. Toen ik vandaag aan het hardlopen was en genoot van de prachtige vergezichten voelde ik me koning te rijk. Op andere momenten ben ik er niet blij mee. Toen we in het begin de heuvel op liepen vond ik het iedere keer ge-wel-dig, het prachtige uitzicht, het mooie pad.... De afgelopen weken betrapte ik mezelf er regelmatig op dat ik geen zin had om alwéér die ‼←#‼¿▓Û:‼ berg omhoog te moeten.Wat meespeelde is, dat het weer regelmatig vreselijk was. Er was één dag dat ik drie keer kleddernat geregend ben. Niet leuk. Na de derde keer heb ik me die dag buiten de deur uitsluitend per auto verplaatst.
Tot dit weekeinde was het op zijn best wisselvallig. Toen werd het het prachtigste herfstweer dat je je maar kunt bedenken, en dat was het vandaag nog steeds.

Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Dank voor de creatieve oplossingen voor de vraag wat dit, in Noorwegen schier onmisbare, apparaat voor functie heeft.

Wat het niet is:
- een tijdbesparende bladblazer (4x meer capaciteit)
- een gezinsföhn (zou kunnen, interessante mogelijkheid)
- een stofzuigsysteem
- een apparaat voor erotische massage (gaan we uitproberen)
Het is wel: een schoenendroger!  Geschikt voor voetbalschoenen, gymschoenen, daagse schoenen, handschoenen.... Wanneer we ooit overwegen terug te keren naar Nederland, dan gaan we deze apparaten daar introduceren. Dit is een gat in de markt, wat ik je brom.

Maar nu weer over naar de belevenissen van de afgelopen twee weken.
Ook bij de kinderen was het enthousiasme van de eerste weken voorbij. In het begin was alles nieuw en spannend, nu moet iedereen meer doorbijten. Het is toch ons voorland om de komende tijd ons te moeten redden in een omgeving die ons meestal weliswaar goed gezind is, maar waarin je jezelf niet kunt uitdrukken op de manier waarop je gewend bent. Dat gaat niet meer over, en dat besef is bij ons allemaal aan het doordringen. Daar komt bij dat we twee weken terug een virus onder de leden hadden, waar we niet ziek, maar wel futloos van waren. Op een gegeven moment waren alle drie de kinderen thuis. Een bleef gelijk thuis, de anderen haalde ik beurtelings op, gedurende de dag. Het was erg gezellig, dat wel. Het leek ook wel alsof iedereen even op adem moest komen.

Ondertussen is iedereen weer opgeknapt, op Folmer na. Die loopt nog met een vervelend hoestje en is moe. Maar ja, dat laatste kun je op verschillende manieren verklaren...
Hij heeft vorige week 4 dagen cursus gehad. Hij had het vrijdag redelijk gehad.

Zo rond de tijd dat het virus hier rondwaarde was er een tijdje, dat de kinderen om de beurt geen zin hadden om naar school te gaan. Dat was best even zwaar.

Bij Lieuwe waaide het snel weer over. Hij heeft een juf die hij goed kan verstaan, en wat betreft de taal merk je bij hem dat hij al redelijk mee kan doen met waar de klas mee bezig is. Hoewel hij niet de steun heeft van een ander Nederlands kind in de klas, redt hij zichzelf in de groep goed. Dat is tenminste onze indruk. 's Middags wanneer hij uit school komt, is hij vaak wel versleten. Daar kunnen we aan merken dat de dagen op school erg intensief zijn. Lieuwe heeft ook al iedere dag huiswerk. Standaard lezen we iedere dag een bladzijde uit Tuba Luba, een leesboek met spannende verhalen. Wij lopen een dag voor op de anderen. Zo kunnen wij alvast samen met Lieuwe vertalen, zodat hij de volgende dag begrijpt waar de juf over leest. Ondanks dat Lieuwe regelmatig loopt te kreunen dat hij nu toch écht te moe is, om te lezen, lukt het meestal wel en heeft hij er ook wel plezier in.
Afgelopen weekend had Lieuwe een voetbaltoernooi in Vallersund. Vallersund is een dorp dat ligt op een schiereiland ten noorden van Botngård. Het toernooi was op het mooiste voetbalveld dat ik ooit gezien heb.

 
Verscholen tussen de rotsen kon je, hoewel de temperatuur rond de 10 graden was, daar rondlopen in een hemdje. Lieuwe heeft een paar wedstrijden gespeeld, en hij was helemaal verguld met zijn trofee, die alle deelnemers na afloop kregen. Die heeft een ereplaats in zijn kast gekregen.

 Ook Sytze pakte de draad vrij snel weer op, gelukkig. Hij heeft een mentor waar het goed mee klikt, en met een paar kleine veranderingen in de klas kwam het plezier snel weer terug. Bij het vak Mat og Helse (daar krijgen ze kookles) heeft de klas vorige week een paar heerlijke cakes gebakken voor de ouderavond. Prompt wilde Sytze thuis nog een keer zo'n cake bakken. Het was zo'n enorme chocolade-feestcake, voor een groot gezelschap.

 
Hij was verrukkelijk. We hebben er bijna een week van gegeten, en Folmer heeft ook nog een stuk meegenomen om uit te delen op zijn werk. We kunnen haast niet wachten tot de volgende kookles! Verder heeft hij een paar goede voetbalwedstrijden gespeeld. Vorige week in Trondheim, toen ben ik mee geweest. Na afloop lekker met zijn allen naar de McDonalds. En afgelopen weekend hier op hun eigen veld in Lysoysund. Het was prachtig weer, we zijn allemaal mee gegaan om te kijken en aan te moedigen.Het team heeft gewonnen, met 12-2.

Sytze is nr. 2 (linksvoor), in het zwart.

 Bij Anne Lieke moest er meer gebeuren. Zij had er last van dat ze vaak niet wist wat er van haar verwacht werd. Bij een aantal vakken had ze het gevoel dat het zinloos was dat ze erbij zat, wanneer ze niet begreep waar het over ging. Daar liep ze in vast. We hebben voorlopig afgesproken dat ik mee kom naar school voor de Noorse lessen en haar help. Deze week heb ik dat voor het eerst een paar keer gedaan, en dat beviel ons allebei goed. Zij had er veel aan, en ik vond het leuk om te doen. Voor een aantal andere lessen lezen we thuis ter voorbereiding eerst wat er de volgende dag behandeld gaat worden. Dat helpt ook. We verwachten dat ze nu haar draai wel snel zal vinden. Er gebeuren ook hele leuke dingen. De kooklessen zijn ook bij haar erg leuk. Ze heeft o.a. pannenkoeken gebakken. In die les hebben we haar groepsgenoten geleerd hoe je een pannenkoek om moet gooien.
 

 
Ze is afgelopen maandag naar een verjaardagsfeestje van een meisje uit haar klas geweest, dat vond ze erg leuk. En ze heeft ondertussen de tweede uitnodiging ook al te pakken voor een feestje komend weekend.
Anne Lieke heeft ondertussen haar eigen verjaardag ook gevierd. Dat was onze eerste verjaardag hier. We hadden 's middags een paar collega's van Folmer op bezoek voor thee met zelfgebakken taart, en 's avonds hebben we een door Anne Lieke gekozen verjaardagsmaal gemaakt en gegeten. Tussendoor hebben we geskyped met opa en oma, oma Hanneke en met Rein. Zo waren zij er ook bij. We waren het er allemaal over eens dat het 'anders' was, maar dat het een erg leuke verjaardag was geweest.Het verjaardagsfeest met kinderen komt nog.

Ook met voetballen gaat het goed. Ze vindt het leuk, en vorige week heeft Anne Lieke haar team de wedstrijd gewonnen. Hier boven spelen ze een wedstrijd tegen Rissa, ik weet niet meer precies wat de eindstand was. Rissa heeft gewonnen. Anne Lieke staat in het midden van de foto, achterin.
De voetbaltraining van Lieuwe en Anne Lieke is inmiddels binnen, in de ijshal. In de winter kunnen alle teams gewoon door trainen.

Er zijn gisteren kinderen op school geweest uit Zweden, in het kader van een uitwisselingsproject. De klas van Sytze is een dag met hen op stap geweest. Daarmee hebben ze na schooltijd geschaatst, gebowld en gegeten. Hij was erg enthousiast, vertelde dat hij een paar nieuwe vrienden had gemaakt. Ik kan me ook voorstellen dat dat kwam omdat hij in een groep met meerdere nationaliteiten minder in het nadeel was. Iedereen moest overschakelen op een andere taal om contact met elkaar te kunnen hebben. Na de herfstvakantie gaan ze met de hele klas naar Zweden, op bezoek bij de klas die gisteren hier was (een dag bus heen, een dag daar, een dag bus terug), en hij heeft er wel zin in.
In de klas van Sytze zijn ze bezig met een Samen-project. Volgende week mag er een groep van 12 leerlingen mee met 2 Samen op trektocht. Toen Sytze hoorde dat er een rendier geslacht zou worden bedankte hij. Dat was voor hem als recent ex-vegetariër een te grote stap.


Zelf ben ik nu een aantal keer naar de inloop-Noorse les geweest bij Stranda. Stranda is het beste te vergelijken met een welzijnsinstelling in Nederland. Onze houtvoorraad hebben we ook daar vandaan, er lopen veel geestelijk beperkte mensen rond die daar hun dagbesteding hebben. En er wordt dus Noors aan anderstaligen gegeven. Er is een groep gevorderden waar ik vrij goed tussen pas. In die groep zitten vrouwen (alleen in de beginnersgroep heb ik één man gezien) uit allerlei landen die hier gemiddeld twee jaar zijn. Ik ben in onze groep de enige Europese. Mijn deelname verloopt wat hap-snap, ik kom later en ga vaak eerder weg, omdat ik dan op school bij Anne Lieke moet zijn. Toch vond ik het deze week erg fijn om daar te zijn en mee te kunnen doen. Het is een interessante groep met vrouwen die allemaal hun eigen interessante verhaal hebben over hoe ze hier terecht zijn gekomen.

Afgelopen weekend hebben we intens meegeleefd met de gebeurtenissen in Haren. Via Internet was alles goed te volgen. Met verbazing hebben we gezien hoe een menigte een vergissing van een 16 jarig meisje aangreep om over haar rug heen te gaan feesten. Dat de lol er voor het feestvarken zelf al meer dan af was, kon die 4000 bezoekers van het afgelaste feest kennelijk niet deren. Wat kunnen mensen toch wreed zijn. Over die 40 onverlaten die een podium vonden om eens flink de beest uit te hangen, hebben we maar niet meer. Die lui hebben al veel meer aandacht gekregen dan goed voor ze is. Ik heb erg veel moeten denken aan het gezin van Merthe. De kinderen hebben bij onze kinderen op school gezeten, en de moeder van Merthe was een directe collega van mij. Pas op dinsdag had ik het gevoel dat ik weer terug in mijn normale doen was.

De katten zijn ondertussen ook gewend en kunnen naar buiten. Om Robbie waren we in het begin bezorgd. Wanneer we hem zijn gang lieten gaan, dan liep hij gelijk 4 straten verder. We hielden ons hart vast, we waren bang dat hij de weg naar huis niet meer kon vinden. Langzaamaan lieten we hem wennen en inmiddels gaat het goed. Hier ziet Snus een andere kat voorbij gaan.In een vorig leven is ze vast een eekhoorn geweest.

Afgelopen weekend zijn we naar Oxvoll geweest om schelpen te zoeken.

Nou, vooruit. Nog ééntje dan. Van het fjord waar we op uit kijken.