De laatste schoolweek

De afgelopen week  stond in het teken van afscheid nemen. Vorige week hadden we de feesten, deze week was er afscheid van school en van de BSO, en op donderdag het afscheid van groep 8, in de vorm van een lopend buffet. Dat was  het leukste afscheid. Daar stonden wij niet zo in het middelpunt, maar alle kinderen van groep 8 en de leerkrachten van de school. Er werden veel herinneringen opgehaald en teruggeblikt. Toen Sytze op school kwam was ht een klein jochie van 4. Nu is het een uit de kluiten gewassen vent van bijna 14.
Voor donderdag hadden we een stuk of 120 traktaties voorbereid. Allemaal 'laatste keren', laatste keer gesprekken met cliënten, laatste afspraken met vrienden.
Vrijdag was de laatste weeksluiting, waarbij de school afscheid nam van groep 8....

... en de 8e-groepers hun Jenaplan diploma uitgereikt kregen.

Verder zijn we nog steeds druk met de regelzaken, in allerlei soorten en maten. Allerlei instanties moeten geïnformeerd worden over de verhuizing. En iedere keer duiken er toch weer instanties op waar we nog nit aan gedacht hebben.
Deze week kregen we horen dat we zelf voor een elektrisch fornuis moeten zorgen. We hebben er eentje opgescharreld via Marktplaats, het leek ons wel handig om die gelijk te kunnen gebruiken en niet daar nog aan te moeten schaffen. Er zit alleen een rare stekker aan, dus of dat gelijk aansluiten nou gaat lukken....
We hebben nu nog een week om verder in te pakken. Daar is in deze drukke week weinig van gekomen.

Nog 2 weken...

Alles gaat tot nu toe voorspoedig. Natuurlijk heb je kleine tegenvallers. Het geboortebewijs van de kinderen, nodig om ons in Noorwegen in te kunnen schrijven bij de gemeente, kregen we in het Nederlands opgestuurd. We hadden een internationale versie besteld. Dit was echter de volgende dag vrij snel rechtgezet, en een dag later ontvingen we de goede bewijzen. Dit, samen met een trouwakte, en straks een uitschrijvingsbewijs van de gemeente Haren, moeten we in Bjugn straks overleggen, samen met Folmer zijn arbeidscontract.
Woensdagmiddag heeft het de hele middag geregend. Het was een ideale middag om het speelgoed van de kinderen nogmaals uit te sorteren. Resultaat: een zak voor de kringloopwinkel en een overvolle kliko. En weer een kuub minder om te verhuizen.
Het huurcontract kwam via de mail. We hebben het getekend en weer teruggestuurd. Vervolgens hoorden we wat de keukeninventaris is: wel een koelkast en een afwasmachine, we moeten zelf voor een elektrisch fornuis zorgen. Lang leve Marktplaats, en weer een kuub meer om te verhuizen.

Woensdag was de musical van groep 8. Sytze had een glansrol als Lars, een hartverwarmende kruising tussen nerd (want hij wilde wel een regenpak aan, en hij had als hobby foto's maken van bliksem) en coole jongen (want hij droeg wel het kruis van zijn broek halverwege zijn billen en liep op Vans).  Tegen de natgeregende en daardoor verkleumde heldin Tessa (die een regenpak niet cool vond en ook geweigerd had er een aan te trekken) sprak Lars de historische woorden: "Ja, maar je blijft zo wel lekker warm en droog." En dat moest Tessa dan wel weer toegeven. We hebben als ouders stil zitten te genieten, en elkaar even aangekeken. Dit gaat goed komen.

Vrijdag hadden we het feest voor vrienden, buren en familie. We konden alvast wennen aan het Noorse weer, in het begin plensde het. Gelukkig knapte het later op. Konden de kinderen weer lekker naar buiten.
Zaterdag hadden we nog een feest: het afscheidsfeest van de kinderen. Daarvoor hebben we het zwembad de Kalkwijck in Hoogezand voor 2 uur afgehuurd. Ja, echt waar: het hele zwembad! Ontzettend decadent en ontzettend leuk (en de prijs viel ons mee). Een mooie oplossing om voor een grote groep (onze drie kinderen kwamen samen ongeveer op een aantal van 45 kinderen die ze wilden uitnodigen) iets leuks te doen. Van tevoren hebben we stevig met de kinderen onderhandeld over het hoe en wie, maar uiteindelijk zijn we er goed uitgekomen. Alleen hun vrienden en vriendinnen kwamen, zo hadden zij bedongen. En wij hadden gedaan gekregen dat wij dan wel ook de ouders zouden uitnodigen. We vonden het allemaal een spetterend feest :)

Het was ontzettend leuk om na de feesten al die prachtige kaarten met lieve wensen te bekijken. Slik. Van al die mensen die we dus moeten missen straks! Waarom wilden we ook alweer zo nodig gaan? Verder zijn mensen heel creatief geweest om kleine en slimme cadeautjes te verzinnen: E-boeken, kleine spelletjes, sleutelhangers met allerlei mogelijkheden, handige gadgets voor op reis, en ook hebben we weer wat overlevingspakketten gekregen. Ondertussen komen we het eerste half jaar wel door met de Calvé pindakaas en de hagelslag. We mogen dan wel de intentie hebben om in te burgeren in Noorwegen, wanneer het op eten aankomt, houden we hier en daar voorlopig stevig vast aan onze eigen mores. Op dat vlak gaat het nog wel enige tijd duren voor we het Noorse examen voor geslaagd burgerschap zullen halen.
Dank jullie wel, lieve mensen, voor twee prachtige feesten. We hebben ontzettend genoten.

Al onze spullen op Marktplaats zijn nu bijna verkocht. Vandaag belde iemand voor de printer (een bakbeest van zeker 1/2 kuub). Ook belde iemand aan voor de 26" jongensfiets. Ook verkocht. Nog op Marktplaats zetten: de Legotrein. Bij de weg (gaat beter dan Marktplaats): meisjesfiets 26".

Vandaag moesten we allemaal bijkomen. De komende week gaat het echte inpakwerk beginnen.

Nog 3 weken....

Per week gebeurt er nu heel veel. Er is zoveel te regelen! De afgelopen week ben ik via Marktplaats op zoek geweest naar andere fietsen. Met de drie versnellingen waarmee de kinderen zich hier prima redden, kunnen ze daar niet uit de voeten. Ja, bergafwaarts wel. Maar omhoog niet. Lieuwe was vrijdag jarig, hij kreeg de nieuwe fiets voor zijn verjaardag. Hij is er supertrots op! Verder moesten de toerfietsen van Folmer en mij uit het vet gehaald worden, waar ze toch een jaar of 6 in gezeten hebben, om door de fietsenmaker eens grondig nagekeken te worden. Folmer zijn mountainbike is nu voor Sytze, en Folmer heeft zijn daagse fiets kunnen ruilen met Rein, voor een supersnel exemplaar met 21 versnellingen. Wanneer we in Bjugn zijn, hebben we ruim 2 weken vakantie voor de boeg. Nu kunnen we er ook eens op de fiets op uitgaan.
Dinsdag belandde mijn moeder onverwacht in het ziekenhuis, met heftige pijn. Mijn vader liep om half 8 bij ons binnen om te vertellen wat er was gebeurd, en om een hapje mee te eten. Die zelfde avond werd ze geopereerd. De volgende morgen toen ik bij haar binnenkwam, vroeg ze of ik haar kwam ophalen. Ik dacht nog dat ze zwaar gedesoriënteerd was door de narcose, maar het ging gewoon heel goed met haar. Het drukt me wel met de neus op het feit dat straks de afstand heel groot is. Vrijdag was ze gewoon op de verjaardag van Lieuwe. Het was een erg gezellige verjaardag. Tijdens het eten realiseerde ik me dat dit groepje waarschijnlijk voor het laatst met elkaar rond de tafel zat. Raar idee, hoor!
Verder hebben we een enorme stapel dozen gekregen. We zullen zo langzamerhand beginnen met pakken. Ons hele huishouden moet dus zo ongeveer passen in deze stapel. Kun je het je voorstellen?

Onze bedrijven moeten opgedoekt worden, daarvoor moet het een en ander geregeld worden met de belasting. Dat is een stevige klus. Ook dat is inmiddels in gang gezet.

een huis in Botngård

Dit is het huis waar we gaan wonen. We trekken in de bovenverdieping.

Het huis van de andere kant.

 Dit is ongeveer het uitzicht wat we hebben van de woonkamer.





it is het huis waar we gaan wonen. We huren eerst de bovenverdieping en dan zien we als we daar zijn weer verder. Het heeft wat voeten in de aarde gehad om hier terecht te komen maar het is gelukt en we zijn erg blij dat we hier terecht komen. Het adres is Damhaugveien 5. Vanuit de woonkamer is het uizicht adembenemend. Je kunt het hele fjord uitkijken zo de Atlantische Oceaan op. Het bootverkeer van de oceaan naar Trondheim zie je langsvaren! Deze week hebben we ook onze verhuisdatum gepland. 30 Juili komt de transporteur om onze spullen te laden. 31 Juli vertrekken we richting de boot van Kiel naar Oslo. Woensdag 1 augustus zijn we dan in Botngård en onze spullen zijn er 2 augustus. Verder zijn we druk bezig met het opzeggen van allerlei abonementen,vereningingen, gas en licht en verzekeringen. Nu eerst weekend en volgende week maar eens rustig aan beginnen met inpakken. Nog een maand en dan is het zover!

Ons dorp vanuit de lucht

Hier "ons"dorp. Kijk rustig rond. Die grote grijze koepel is de ijsbaan, daarchter is de school van Sytze Anne Lieke en Lieuwe. Het gele gebouw in de vorm van een u ishet gemeentehuis waar ik (Folmer) aan het werk ga.

voorbereiding

Op het moment dat we deze we deze blog starten, is net ons huis verkocht, volgens een absoluut droomscenario. Huis stond 4 weken op Funda, de eerste kijkers komen op een vrijdag, maandag ligt er een bod. Gisteren hebben we de koop gesloten, we zaten bijna op de prijs die we met de makelaar als 'dat zou mooi zijn' hadden bedacht. De overdracht zal zijn half augustus, geplande vertrekdatum is 1 augustus. Wat wil je nog meer?
De week ervoor waren we in Bjugn, zo heet de gemeente waar we per augustus gaan wonen. Folmer heeft er een baan. En ook voor mij (Renske) zijn er leuke vooruitzichten. (Die heb ik voorlopig geparkeerd tot het moment dat we daar wonen en we allemaal min of meer geïnstalleerd zijn.) In de week dat we er waren hebben we een aantal huizen bekeken. Ondertussen zijn we tot te ontdekking gekomen dat een huis zoeken in Botngård niet gemakkelijk is.

In de week dat we er waren zijn de kinderen 3 dagen naar school geweest. Dat is hele goede stap geweest. De ontvangst was heel hartelijk. Vanaf dat moment zijn ze alle drie veel minder gespannen over hun nieuwe toekomst.
Sytze en Anne Lieke hebben beiden een leeftijdgenoot uit Nederland in de klas. Met beiden hebben ze in de week dat we er waren gespeeld.
Lieuwe had die steun niet, maar heeft ook nog niet de angst dat ze hem gek vinden. Hij communiceerde in de klas met armen en benen, en wisselde goedmoedige stompen uit met andere jongens. Dat is kennelijk internationale taal: de Noorse jongens deden hetzelfde bij hem. Na de tweede dag deelde hij aan het einde van de dag al mee, dat hij "al 5 vrienden in de klas had, waaronder een hele goede".

Een opening is altijd moeilijk

Per 1 augustus gaan we wonen in het dorp Botngard, in de gemeente Bjugn. Dat ligt allemaal op de noordkant van het Trondheimfjord. Folmer heeft daar en baan gevonden.

Hierbij nog eens een chronologisch overzicht van de Noorwegen perikelen. tot nu toe.

In 2006/2007 zijn we begonnen met het leren van de taal. De afgelopen weken vragen veel mensen aan ons: “’waarom Noorwegen?” En na enig nadenken moeten we zeggen, nou eigenlijk is dat eerder een keuze geweest gebaseerd op signalen vanuit de onderbuik dan dat we daar nou vreselijk bewust mee bezig zijn geweest. We vonden het een mooi land, en het tempo van leven leek er lager te liggen dan in Nederland. Ook dat leek ons fijn. In 2006 zeiden we tegen elkaar: “Als we willen verhuizen naar een Scandinavisch land, dan moeten we beginnen met het leren van de taal.” Voor ons lag het boekje van het SVIN (het instituut dan o.a. cursussen aanbiedt in de Scandinavische talen. We kozen voor Noors: we moesten een kruisje zetten in een van de hokjes. Eigenlijk is het daar begonnen. Vanaf dat punt hadden we gekozen voor Noorwegen, en in de jaren daarna zagen we geen reden om die keuze bij te stellen. In de eerste tijd was de wens om naar een schoon en rustig Scandinavisch land te gaan een negatieve. Na de crisis van de jaren ervoor was het niet zo verwonderlijk dat we weg wilden. Dat beseften we. De cursus Noors had ook als functie dat het ons lekker afleidde van de zwaarte van de dingen die toen speelden.

Na een jaar Noors geleerd te hebben en in januari op de jaarlijkse Scandinaviëbeurs van Placement (een bedrijf in Noorwegen dat contact legt tussen gemeentes in Scandinavië en geïnteresseerden) geweest te zijn, kwamen de plannen op een laag pitje te staan. Ik weet nog dat die beurs best een teleurstelling was. We hadden nergens een klik, en gingen naar huis met het gevoel dat we eerst zelf nog eens goed moesten naden ken over wat we daar dan wilden gaan doen. Folmer had het daarna te druk met het opzetten van zijn eigen bedrijf, om nog veel bezig te zijn met Noorwegen. In het jaar daarna ben ik pychologie gaan studeren, deels vanuit het idee dat ik in Noorwegen makkelijker aan de slag zou kunnen wanneer ik afgestudeerd psycholoog zou zijn.

In 2010 pakten we de draad van het Noors leren weer op. In de herfstvakantie zijn we naar Ål gegaan voor een intensieve cursus Noors, vanuit de gemeente hadden ze zowel voor Folmer als voor mij een aantal netwerkgesprekken geregeld. Bij Hallingdal Renovasjon, waar Folmer heenging, was er zelfs een vacature, een soort handhaversfunctie, waarbij hij bij bedrijven langs zou gaan om te controleren en te adviseren over hoe ze met hun afval omgingen. Dat was het moment dat Folmer de ‘klik’ kreeg. Hij had ineens een baan gevonden die hij helemaal zag zitten. Hij heeft gesolliciteerd, hoorde bij de laatste 3 geselecteerden, maar een Noor kreeg de baan.

In die tijd heb ik ook een paar keer gesolliciteerd. Ik vond de resultaten erg teleurstellend. Op één vacature, waar ik nota bene een netwerkgesprek had gehad, kreeg ik niet eens meer een bericht terug. Ik was toen net afgestudeerd en mijn eigen werkzaamheden moest ik weer oppakken en uitbreiden. Ik heb de Noorse plannen toen gelaten voor wat het was, wetende dat ik overal wel als psycholoog terecht zou kunnen, en dat ik waarschijnlijk meer kans op succes zou hebben wanneer we in Noorwegen zouden wonen.

Folmer bouwde zijn netwerk verder op. In mei 2011 is hij alleen een week naar Noorwegen geweest om te praten in verschillende gemeenten en bedrijven. Hij wilde weten waar er soortgelijke banen waren als bij Hallingdal Renovasjon. In veel gemeenten werden soortgelijke activiteiten activiteiten opgezet als in Hallingdal, omdat de landelijke regelgeving op het gebied van afval initiatieven noodzakelijk maakten.  In de zomervakantie zijn we met zijn allen nog in Ørje geweest, dat leek ons een ideale plaats. Dicht bij de Zweedse grens, dicht bij Oslo, bij allerlei bootverbindingen…. Alleen in Ørje liepen ze voor Folmer niet zo hard.

In december zeiden we tegen elkaar: ‘wanneer we naar Noorwegen willen, dan is het voor Sytze beter dat we voor de zomervakantie gaan’. Na de zomer zou hij naar het vervolgonderwijs gaan, we wilden hem niet twee grote veranderingen voorschotelen. Op dat zelfde moment gingen we ons huis aanpakken, na er bijna 11 jaar gewoond te hebben was ook de binnenkant wel aan een verfbeurt toe.
In maart kwam alles in een stroomversnelling. Folmer werd door Placement gevraagd voor een presentatie op een congres voor Noorse gemeenten, om te vertellen over zijn ervaringen als emigrant-in-spé. Ik ging mee. Kort van tevoren werd Folmer benaderd door een gemeente, dat er een vacature aan zat te komen, waar ze Folmer voor wilden hebben. En ineens stond er een tweede gemeente op de stoep, die belangstelling had voor Folmer. In een maand tijd reisden we twee keer naar Noorwegen, en we planden gelijk een derde keer om naar een van de twee plaatsen te reizen met de kinderen. Voor die tijd wilden we zelf eerst een besluit nemen over welke gemeente we ons wilden vestigen.

Het werd Bjugn, een van de projectgemeenten van Placement. Het dorp Botngård met zijn 1100 inwoners, leek ons een fijn dorp om te wonen, met goede voorzieningen. De ligging aan de zee/het fjord/de oceaan levert prachtige uitzichten op, en de bereisbaarheid is met 3 KLM vluchten goed.

Dit is het punt waar ons weblog begint. We hopen met dit blog het contact met iedereen die ons dierbaar is in Nederland op de hoogte te houden van onze belevenissen daar. En natuurlijk hopen we op reacties.